Karmienie piersią

Matka i noszone w jej łonie dziecko stanowią jedność, a poród powinien być tylko pozornym przerwaniem tej więzi. Karmienie piersią nowo narodzonego dziecka w sposób naturalny podtrzymuje harmonijny związek pomiędzy dzieckiem a jego matką po przebieg ciąży - do czasu uodpornienia się niemowlęcia na działanie szkodliwych czynników z otaczającego świata, np. bakterii, wirusów, zmian temperatury. Mleko matki jest optymalnym pokarmem dla dziecka w pierwszych 6. miesiącach życia. Pierwsze zetknięcie się skóry matki ze skórą nowo urodzonego dziecka następuje tuż po porodzie. Wtedy to lekarz lub położna kładzie na brzuchu matki noworodka, co wprowadza ją w stan oczarowania (to określenie często pojawia się w wypowiedziach pierwszy raz rodzących mam). Dziecko zostaje odpowiednio ułożone, tak aby dotykało brodawki piersi matki. Noworodek zlizuje z niej życiodajną siarę, a nawet usiłuje schwycić brodawkę do ssania. Jest to niepowtarzalny sposób zapoczątkowania wydzielania się mleka z piersi matki czyli laktacji. Kontakt z noworodkiem, a potem niemowlęciem karmionym piersią, blisko przytulonym do mamy, wpatrzonym w jej uśmiechniętą twarz pogłębia związek pśychiczny pomiędzy nią a dzieckiem. Wpływa również korzystnie na rozwój uczuciowy dziecka, a także (pradopo-dobnie) na rozwój jego mowy.