Leczenie żylaków

Choroba dotyka częściej kobiety niż mężczyzn. Jakie są czynniki ryzyka?

Długotrwałe unieruchomienie w przypadku chorób przewlekłych, złamania kości kończyn dolnych, każe unieruchomienie, nawet po niewielkiej operacji; przyjmowanie doustnych środków antykoncepcyjnych; wiek: przekroczenie czterdziestego roku życia zwiększa ryzyko zachorowania o 25%, a sześćdziesiątego o blisko 50%; ciąża. zawał mięśnia sercowego; choroby hematologiczne zmniejszające zdolności krzepnięcia krwi. Istotą żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (żylaków) jest powstawanie skrzeplin w świetle żył, najczęściej w żyłach głębokich goleni. Zajmują one początkowo niewielkie naczynia i stopniowo narastając, mogą rozprzestrzeniać się na żyłę podkolanową. udową i biodrową. Powstawanie skrzepliny powoduje zaburzania odpływu i zastój krwi w kończynie, wzrost ciśnienia w odcinku obwodowym, a w konsekwencji powstawanie obrzęku. Zakrzep żyły głównej dolnej prowadzi do obrzęku obu kończyn, dolnej części tułowia oraz narządów płciowych. Jeżeli istnieje możliwość przepływu krwi innymi drogami , obrzęk może się stopniowo zmniejszać, szczególnie przy uniesieniu kończyn. Ból nasila się przy staniu, chodzeniu, ucisku. Po kilku lub kilkunastu miesiącach drożność żył zostaje najczęściej przywrócona w mechanizmie rekanalizacji. Jednak w konsekwencji prowadzi to do zwiększenia ciśnienia żylnego na obwodzie i objawów zespołów pozaskrzepowego: uczucia ciężkości nóg, kurczów łydek, owrzodzeń, przebarwień skóry. Innym następstwem obecności skrzepliny w świetle żyły głębokiej jest możliwość wystąpienia zatorowości płucnej. Profilaktyka żylnej choroby zakrzepowo- zatorowej polega na usprawnianiu odpływu krwi z kończyn poprzez szybkie "uruchomienie" pacjenta ( w przypadku chorób przewlekłych), używanie pończoch elastycznych o stopniowym ucisku. Szeroko stosowana jest profilaktyka farmakologiczna.

W leczeniu wspomagającym używa się często preparatów ziołowych, głównie o działaniu przeciwzapalnym, przeciwcukrzycowym, odtoksyczniającym, usprawniającym przemianę materii, przeciwbakteryjnym, wzmacniającym tworzenie się naskórka i obniżającym ciśnienie krwi. Zapobieganie powstawaniu żylaków polega na stosowaniu diety z dużym udziałem pożywienia pełnoresztkowego, gimnastyki, unikania nadwagi, a także pielęgnacji i masażu stóp.

OKŁADY: Okłady z liści kapusty: liść białej kapusty umyć, osuszyć, usunąć twarde części i przyłożyć na chore miejsce. Owinąć bandażem i pozostawić na noc. Stosować przez kilka dni lub nocy. W medycynie ludowej na długo przed wynalezieniem środków współcześnie stosowanych przez lekarzy używano ich do leczenia żylaków.

Okłady z octu winnego: Płócienną chustkę zanurzyć w occie jabłkowym, przyłożyć na chore miejsce i owinąć bandażem.
Okład z wywaru kory dębowej: można stosować na przemian z okładami z octu winnego. Garść rozdrobnionej kory zalać 1/2 litra wody, gotować przez 5 minut, odstawić na 15 minut, przecedzić. Zwilżyć kompres i przyłożyć na noc.

Tak samo skuteczne jak okłady jest obmywanie i nacieranie. Należy obmywać chore miejsce octem winnym, pozwalając mu wyschnąć na nodze. Można ten zabieg stosować kilka razy dziennie. Po miesiącu kuracji widać widoczną poprawę- żylaki "chowają się".

Napój z octu winnego: W leczeniu żylaków od dawna stosuje się napój składający się z 1 szklanki przegotowanej wody zmieszanej z 2 łyżeczkami octu winnego. Napój należy pić rano i wieczorem. Kuracja powinna trwać 3 tygodnie.
Aby poprawić układ krążenia krwi pijmy herbatę ze skrzypu polnego, owoców głogu, liści pokrzywy zwyczajnej, kwiatu mniszka lekarskiego, kwiatostanu kocanki piaskowej, ziela ogórecznika pospolitego i owoców dzikiej róży. Dobrym środkiem leczniczym jest także herbata zmieszana z równych części jasnoty gajowca, przytulii i ziela nawłoci pospolitej. 1 pełną łyżeczkę mieszanki zaparzyć 1 szklanką wody. Odstawić do naciągnięcia na 15 minut, po czym użyć naparu do okładów na żylaki. Zmieniać kilkakrotnie w ciągu dnia.